Silent cinema

Een buitenbioscoop met speakers heeft twee vijanden. De eerste is de wind, die het geluid in vlagen wegblaast zodat je de dialoog om de paar seconden kwijt bent. De tweede is de afstand: wie achteraan zit, hoort iets anders dan wie vooraan zit, en je kunt maar één van die twee goed bedienen.

Met koptelefoons zijn beide weg. Iedereen krijgt hetzelfde geluid, even hard, ongeacht waar hij op het veld zit — en niemand hoeft nog te fluisteren omdat de mensen ernaast de film willen horen. Het resultaat is dat een voorstelling in een park klinkt als een zaal.

En het derde probleem, dat van de omgeving: er is geen filmgeluid dat het park verlaat. Dat is voor een gemeente vaak het verschil tussen wel en geen vergunning.

• Beeld gaat zoals altijd naar de beamer of het scherm.
• Geluid gaat met een audiokabel van je laptop of mediaspeler naar de zender. Er is geen vertraging, dus het beeld blijft synchroon.
• Kanaal twee en drie kun je gebruiken voor een tweede taal, een audiodescriptie voor slechtziende bezoekers, of een commentaarspoor.
• De koptelefoons deel je uit bij de ingang, net als bij een silent disco.

De volledige aansluituitleg staat op hoe werkt het.

• Buurtinitiatieven en parken: een filmavond in het plantsoen zonder dat de omwonenden meekijken.
• Scholen: een filmmiddag in de aula zonder dat de rest van het gebouw erbij zit.
• Campings en vakantieparken: waar na tienen geen versterkt geluid mag en de kinderen nog een film willen.
• Daken en binnentuinen in de stad: plekken waar geluid recht in de slaapkamers ernaast zou vallen.
• Meertalig publiek: twee talen tegelijk in dezelfde zaal, zonder tolkencabine.

Dezelfde koptelefoons doen ook silent bingo, en er is nog meer mee te doen.